Odpowiedz na pytanie pacjenta z portalu ABC-zdrowie:

“Jestem 2 lata po wazektomii, czy istnieje jeszcze ryzyko rekanalizacji?”
MĘŻCZYZNA, 49 LAT, ZAMOŚĆ
PEŁNA ODPOWIEDŹ

Tak. Ale na szczęście bardzo małe. 

W zależności od zastosowanej metody zabiegu nawroty zdarzają się częściej lub rzadziej. 

Tak zwana “rekanalizacja” nie polega na tym, że dwa przecięte i jakoś “zatkane” końce “rurek”, którymi w warunkach prawidłowych plemniki wędrują z “fabryki” do “magazynu” – spotykają się znowu i zrastają. 

Zjawisko to ma charakter dynamiczny. 

Mężczyzna po wazektomii (najczęściej, choć nie zawsze) wciąż produkuje zdrowe, funkcjonalne plemniki. 

Bardzo ruchliwe i w ogromnej liczbie – setek milionów. Każdy z prawidłowych plemników posiada na “czubku” swojej głowy tzw. enzymy akrosomalne (proteolityczne = rozpuszczającej struktury białkowe). 

Co to są, te enzymy? Jaka jest ich rola? 

Enzymy te mają zdolność rozpuszczania tkanek, tak by plemnik mógł “wywiercić/wypalić” sobie otworek w “skorupce” komórki jajowej, tak zwanej Otoczce Przejrzystej. Enzymy te uwolnione mogą rozpuszczać także inne struktury tkankowe. To po pierwsze. 

Po drugie, przy tak ogromnej liczbie plemników, poruszających się swobodnie w każdym kierunku i bardzo ruchliwych – jeżeli gdzieś w jakimś labiryncie jest choćby najmniejsze “przejście” – znajdą się takie, które odnajdą właściwą drogę.  

Na szczęście te “destrukcyjne” działania plemników spotykają się z kontrodpowiedzią ze strony organizmu, który “wysyła do pracy” “murarzy”, którzy “łatają dziury” i “pożerają intruzów”. Są to procesy odpowiedzi immunologicznej a także procesy naprawcze. Najczęściej siły naprawcze przeważają inwazję plemników. Jednak u mężczyzn ze szczególnie silnym nasieniem może okresowo dochodzić do pojawiania się w ejakulacie ruchliwych plemników. 

W zależności od zastosowanej metody nawroty zdarzają się częściej lub rzadziej. 

Do najbardziej nieskutecznych, obarczonych nawet 13% odsetkiem nawrotu plemników należą stare metody polegające na przecięciu, podwiązaniu nicią obu powstałych końców nasieniowodu i pozostawieniu ich w jednej przestrzeni. 

Tu należy wyjaśnić dlaczego. 

Otóż: nasieniowód jest bardzo grubościenną “rurą” o średnicy 2-4mm. Światło tej “rury” ma średnicę około 0,3-0,5 mm. Ścianka tej “rurki” zbudowana jest z żywych komórek mięśniowych. Komórki te potrzebują do życia ukrwienia dostarczającego im tlen i pokarm. Jeżeli ściśnie się nasieniowód mocno podwiązką – tak by zablokować przepływ plemników przez światło przewodu – zaciśnięciu ulegają także bardzo drobne naczynia krwionośne zaopatrujące komórki mięśni budujących ścianę. Niedożywione komórki ulegają wskutek tego zanikowi. Ścianki zawiązanych końców nasieniowodów staja się cieńsze, a raz zawiązana, sztywna nić ich nie dociska. Otwiera się światło. Jeżeli jeszcze oba końce przeciętego nasieniowodu są w tej samej przestrzeni – łatwa droga do członka i ejakulatu.

Metody te na szczęście stosowane już są coraz rzadziej. 

Według Raportu Amerykańskiego Towarzystwa Urologicznego najskuteczniejsza jest metoda z otwartym końcem jądrowym, wyprowadzonym poza pochewkę i termo-koagulacja odcinka sterczowego nasieniowodu.

 

Categories: Wazektomia

0 Comments

Dodaj komentarz